Griekenland 2017

Mani

Dinsdagochtend rijden we weg uit Bozas. We gaan eerst naar Skala waar we bij de Lidl weer inkopen gaan doen voor de komende dagen. Dan rijden we naar het strand bij het scheepswrak bij Gythion. Scheepswrak Dimitrios ligt er al sinds 23 december 1981. Er gaan vele verhalen over hoe het schip gestrand is. Eén van de verhalen is dat het sigaretten smokkelde tussen Turkije en Italie. Men verwachtte een controle van de douane en heeft het schip ik vuur gestoken om bewijsmateriaal te laten verdwijnen. Daarna is het gestrand op het strand van Valtaki.

In Gythion rijden we naar een kerkje en vanaf daar lopen we naar de vuurtoren van Gythion. Het pad naar het kerkje is erg smal, aan beide zijde van de camper hebben we nog 30 cm over. Na de break rijden we naar Kamares. Nadat we de doorgaande weg naar Areopoli hebben verlaten wordt het een mooie, maar smalle weg naar Kamares. Het is te doen, maar je moet op sommige punten niet een camper of vrachtwagen tegenkomen.

We komen aan bij het strand en parkeren de campers. Nu de stoelen buiten en morgen gaan we weer verder.

De volgende ochtend is het bewolkt en vallen er een paar druppels. Het weer ziet er niet best uit voor de komende twee dagen, warm maar regenachtig. We rijden dezelfde weg weer terug, nadat we eerst een andere route hadden geprobeerd, maar door een vrachtwagenchauffeur werden teruggeroepen dat de weg voor ons te smal zou gaan worden. Dan maar weer de mooie route langs de kust. Op de doorgaande weg rijdt het weer lekker door en met een paar tussenstops, onder andere in Vathia, rijden we naar Kaap Matapan het meest zuidelijke punt van de Peloponnesos en steekt ver in zee. Kaap Matapan wordt ook wel kaap Tenaro genoemd, de kliffen hebben een hoogte van 40 tot 50 meter. Na de lunch lopen de mannen naar de vuurtoren, een wandeling van ongeveer 40 minuten enkele reis. De stenen vuurtoren op de kaap is gebouwd in 1882.

Hierna rijden we dezelfde weg weer terug en gaan we naar het strand bij de grotten van Pyrgos Dirou. Hier blijven we in ieder geval 2 nachten en ook gaan we een bezoek brengen aan de grotten.

Het weer is vandaag niet al te best, we hebben heel erg veel wind en het is bewolkt. De ramen en dakluiken van de camper kunnen niet open. Gelukkig gaat de wind in de avond liggen, maar het blijft nog lang erg warm in de camper. Als we om half 12 naar bed gaan is het nog steeds 28 graden in de camper. We laten 1 raam een stukje openstaan, de dakluiken blijven dicht, want er wordt veel regen verwacht. Dit klopt ook, want we worden gedurende de nacht diverse keren wakker van de harde regen en het onweer.

Meer foto’s zijn hier te zien en foto’s en filmpjes die gemaakt zijn met een drone zijn te vinden op de website van de Ruttentuttels.

De Mani is het middelste en meest fascinerende van de drie schiereilanden in het zuiden van de Peloponnesos. Het is een schiereiland van stilte, zon en wind, ver weg van het Griekenland van de ansichtkaarten. In de Mani komen de toeristen slechts bij mondjesmaat. In het westen begint de Mani bij Kalamata, de mondiale hoofdstad van de olijfolie, en in het oosten bij Gythion, de oude havenstad van Sparta. Dit noordelijk gebied, gedomineerd door het steile Taógetosgebergte, is de Buiten-Mani. De Mani wordt pas echt zichzelf vanaf haar hoofdstad Areópolis. Daar begint de Binnen- of Diepe Mani. Die bestaat uit drie streken. In het westen de Schaduw-Mani met een smalle kustvlakte. In het nog woestere oosten de steile Zonne-Mani. En tussen schaduw en zon de ruggengraat van het schiereiland: de kale kammen van het ontoegankelijke Sangiasgebergte of Beneden-Taógetos.Op sommige plekken weten olijfbomen zich tussen stenen en rotsen in leven te houden. Hier en daar is men erin geslaagd het dorre land te bebouwen, maar de ontvolking heeft dat vaak weer teniet gedaan. Tegenwoordig wonen er niet meer dan vijftienduizend van de één miljoen Peloponnesiërs. In 1971 telde de Mani 220 stadjes en dorpjes. Vele daarvan, vooral in het zuiden, zijn compleet verlaten.