Griekenland 2017

De westkust

Woensdagochtend gaan we eerst naar de bakker, taartjes halen, want er is een jarige. Daarna servicen we de camper en gaan we al vroeg op pad. We gaan weer terug richting Kalamata, daarna richting Pylos. We gaan de polylimnio watervallen bezoeken. Op internet al gekeken of het mogelijk is om daar met de campers te komen en dat zou geen probleem moeten zijn. Ook zijn er de al andere camperaars geweest. We komen in het dorpje en hier gaat het al bijna mis. We moeten een hele scherpe bocht maken, normaal gesproken wel te doen, maar er staan nu een auto geparkeerd die de boel nog smaller maakt dan het al is. Maar het lukt, beide campers zijn er door. Hierna wordt de weg nog smaller en komen we uit bij een kerkje waar we de campers kunnen neerzetten. We besluiten om met onze camper even verder te rijden om te kijken of het mogelijk is om bij de parkeerplaats van de watervallen te komen. De weg wordt steeds smaller, maar nog steeds te doen zolang er geen tegenliggers zijn. Op het vroege tijdstip van de dag, zijn die er gelukkig ook niet. Maar dan krijgen we twee steile hellingen naar beneden, de ene is nog verhard, maar de andere is onverhard en we zijn bang dat we er straks terug niet meer tegen op kunnen. We twijfelen even, maar hakken dan de knoop door, we gaan achteruit terug. Dit is makkelijker gezegd als gedaan, want net voor de verharde helling, krijgen we een scherpe bocht en dan moeten we steil omhoog. De camper redt het niet in zijn achteruit en de rook komt onder de motorkap vandaan en we ruiken de koppelingsplaten. We stappen uit en kijken of we in de bocht kunnen draaien. Dit moet lukken dus Roel kan met 4x steken de camper gedraaid krijgen en met een dot gas komt hij de steile heuvel op. Halverwege wil 1 band even niet meewerken en laten we wat rubber achter op de weg. Maar gelukkig we zijn weer op begaanbare paden en rijden terug naar het kerkje waar Rick en Gerliza op ons staan te wachten. We laten de watervallen voor wat ze zijn en gaan naar Pylos.

Halverwege de route naar Pylos besluiten we om toch eerst even naar het strand te gaan, want om nou de hele dag in Pylos op een parkeerplaats te hangen, voelen we niet veel voor. We vinden een mooi plekje aan het strand, bij de resten van een beachbar/taverne en tussen de bananenbomen in. Om half 6 rijden we naar Pylos en parkeren de camper bij de haven. Thole en Everdien staan ook nog steeds hier en er wordt weer even bijgekletst.

Later op de avond lopen we Pylos in en bekijken we de menukaarten van de taverne’s en uiteraard gaan we terug naar het terras waar we het eerste zijn geweest, vlak bij de camper.
Na de maaltijd nog een wandeling door het dorp en sluiten we de dag af met een ijsje.

De volgende ochtend gaat Roel eerst boodschappen doen in het dorp en daarna gaat hij alleen naar het kasteel dat boven op de heuvel van Pylos ligt. Het kasteel is erg mooi om te bezoeken. Ondertussen heeft Rick met de drone een filmpje van de omgeving gemaakt.

Later op de ochtend rijden we naar Agia Kyriaki, een strandje waar we 9 jaar terug ook zijn geweest. Het is een inham/haventje waar ze een soort van natuur zwembad van hebben gemaakt. Als we ook aankomen zijn de griekse senioren er ook bezig met aquagym en hun dagelijkse wasbeurt bij de stranddouches. Wij vermaken ons hier wel de rest van de dag. ’s Avonds gaan we weer een hapje eten bij de taverne, het griekse eten bevalt ons prima en voor de prijs hoef je het niet te laten. Zo helpen we de griekse middenstand ook nog een beetje, zo goed hebben ze het hier niet.

Wikipedia schrijft over Pylos:
Pylos[1] (Grieks: Πύλος) is een deelgemeente (dimotiki enotita) van de fusiegemeente (dimos) Pylos-Nestoras, in de Griekse bestuurlijke regio (periferia) Peloponnesos.

Pylos (Italiaans: Navarino), soms Pilos, is een kuststadje aan de westkust van de Peloponnesos. Het is op een heuvel gebouwd aan de zuidkust aan de Baai van Pylos (of Baai van Navarino). Het eiland Sfaktiria ligt voor deze baai. De huidige stad Pylos heette in de Middeleeuwen Navaríno, een verbastering van de Griekse woorden “των Αβαρίνων” (“ton Avarínon”), wat “van de Avaren” betekent, een herinnering aan de Avaren die dit gebied in de 6e eeuw binnenvielen. Het “Neokastro” (“Nieuw Fort) aan het zuideinde van de baai is in 1573 gebouwd door de Turken, en was tussen 1686 en 1715 in Venetiaanse handen. In de baai van Navarino vond op 20 oktober 1827 als onderdeel van de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog tussen een Frans-Engels-Russische vloot en de Turkse-Egyptische vloot de Slag van Navarino plaats, die zorgde voor het einde van de Turkse overheersing in Griekenland.

Bezienswaardig zijn de vrij goed bewaarde ruïnes van een Myceense burcht uit bronstijd, het zogenaamde paleis van koning Nestor. Verdere toeristische attracties zijn de haven, de boulevard en het panorama op Pylos. Verder liggen er witte huisjes met rode daken.